Monument in Breda

 Begijnhof bij Elly met Ria

 In regen, wind en over glimmende klinkers spoed ik me naar mijn vriendin Ria die op het Begijnhof woont. Het is half 6 en over een half uur zal de klok luiden en zal de poort gesloten worden. Ik voel me bevoorrecht nu ik toegelaten wordt tot deze kleine vrouwen leefgemeenschap. Samen met Ria ben ik uitgenodigd voor de maaltijd bij Elly Jaspers, een stralende vrouw van 86 met een heerlijke levenslust. Een zeldzaam mooie avond beleef ik daar in de eeuwenoude woning samen met de vier begijnhofbewoonsters. Ria, Kitty, Marie-Louise en ik genieten van Elly’s prei-ovenschotel, van de verhalen over de congregatie van Marie-Louise, de zusters Franciscanessen, haar fietsavontuur heen en terug naar Peerke Donders in Tilburg, over Kitty’s kloostertijd, de keramiekpaardjes van Elly en over Ria’s naderende vertrek bij Zorgbelang Brabant. We praten over liefde en verlangen, over kinderen en over hoe we willen dat ons afscheid eruit zal zien. Elly wil dat familie en vrienden na de plechtigheid dan bij haar komen borrelen. Ja, zo moet het gaan. ‘ Jammer, dat ik er dan niet bij kan zijn, lacht ze.’ Deze eerste echte herfstavond op het Begijnhof voel ik me verbonden met deze vrouwen en met mezelf en ik heb het merkwaardige gevoel dat mijn persoonlijke geschiedenis naadloos aansluit bij een grotere liefdevolle werkelijkheid.