Beweeg Mee wandeling Ulvenhout met yoga Sterrebos

YogaSterrebos organiseerde in samenwerking met Fonds Psychische Gezondheid een Beweeg Mee wandeling op zaterdag 22 september 2012

Hieronder een verslag van deze bijzondere wandeling.

We hebben geluk op deze eerste dag van de astronomische herfst; het is kalm najaarsweer met volop zon in Brabant. Dag- en nacht zijn in een perfecte balans want ze zijn exact even lang. Deze periode in het jaar wordt de equinox, of de dag- en nachtevening genoemd. De thema’s die al eeuwenlang een rol spelen rond deze tijd zijn de oogst die aan het einde van de zomer wordt binnengehaald, de dankbaarheid daarvoor en ermee samenhangend het reflecteren op de persoonlijke ‘oogst’. Een mooi moment om samen een eindje op te lopen in het bos en het er met elkaar over te hebben. Als alle wandelaars zijn gearriveerd bij Uitspanning De Fazanterie en de koffie en thee met muffins zijn geserveerd, stellen de twaalf deelnemers zich in een kort rondje aan elkaar voor. Een aantal mensen is bekend met een psychische handicap, sommigen zijn ex-patiënt en
kennen elkaar van het Dag Activiteiten Centrum (DAC). Anderen kennen elkaar niet. Als begeleidster leg ik het doel van deze natuurwandeling uit; loskomen van het stigma dat rust op psychische handicaps en samen genieten van de schoonheid van de natuur.

Yoga Sterrebos organiseert deze wandeling omdat bekend is hoe moeilijk het is om los te komen van het stigma dat rust op psychische problematiek. Vanuit Zorgbelang Brabant heb ik aan het landelijke Programma Lokale Versterking (2006-2009) meegewerkt. Dit programma is in het leven geroepen om de lokale belangenbehartiging te verbeteren met als uitgangspunt de wensen en behoeften van deze mensen zelf. Wanneer iemand een psychische handicap heeft, is het niet eenvoudig om deel te nemen aan de samenleving. In Wmo raden kunnen mensen hun stem laten horen over wat ze nodig hebben. In de jaren waarin ik met en voor deze bijzondere groep mensen heb gewerkt is het me duidelijk geworden dat allerbelangrijkste voor hen is: begrip en acceptatie.

Deze wandeling staat symbool voor wat in het dagelijkse leven ook als weldadig wordt ervaren: vanuit aandacht en begrip met elkaar meebewegen.
In de zorgethiek is deze vorm van zorg hebben voor elkaar een praktijk waarbij de relatie met de ander in alle openheid, niet oordelen en ruimte voor elkaars eigenheid voorop staan; presentie. De deelnemers ervaren allemaal op een eigen, unieke manier hoe de natuur als spiegel fungeert.
Tijdens onze wandeling in het Ulvenhoutse bos zie ik hoe mensen elkaar in openheid begroeten en ontmoeten, hoe bijzondere gesprekken ontstaan in een ontspannen sfeer. We lopen op deze mooie dag een eindje met elkaar op en snuiven de kruidige herfstgeur naar binnen. Een aparte tak met een haakse knik, een omgevallen boom waarop zich weer tekenen van nieuw leven vertonen, de zon die door het bladerdak schaduwen op de boomstammen maakt,  alles in de natuur, inclusief alle processen van ontkiemen tot afsterven, kunne we beschouwen als spiegels zijn van wat zich
afspeelt in onszelf, in onze binnenwereld. Zelfs al hebben we het idee dat er geen leven meer is, dan kunnen we toch verrast worden door de natuur en tekenen van leven waarnemen zoals  een piepklein rabarberplantje dat na de barre winterkou in het vroege voorjaar toch weer van onder het stro ontroerend sterk tevoorschijn piept. Soms ontdek je na een periode van afgenomen energie en rust in jezelf onvermoede krachten legt Mirjam uit. In haar ervaringsverhaal kan iedereen iets van zicchzelf herkennen.

Op deze wijze beschouwd vormt uitgebloeid leven een vruchtbare voedingsbodem voor nieuwe groei. Zo zouden we ook in ons persoonlijke
leven kunnen inventariseren wat we hebben moeten opgeven om te kunnen oogsten. Ik heb een gesprek met Nico, in zijn werkzame leven wetenschappelijk medewerker aan de Universiteit. Hij bezoekt nu als vrijwilliger oudere psychiatrische patiënten die veelal in een rolstoel zitten. Ook organiseert hij voor andere cliënten een spel, het kersenpitzakgooien waar veel animo voor is. Om de psychische handicap, die hij nu sinds 30 jaar heeft, onder controle te houden, slikt hij medicijnen die lastige bijwerkingen hebben. Zijn remedie: relativeren. Hij geniet van zijn gezin en vooral van zijn kleinkinderen. Aan het eind van de wandeling, wanneer we in een woord proberen te zeggen welke indruk we meenemen van deze wandeling, zegt hij: ‘uitgebloeid leven’ en deze precieze, feitelijke constatering ontroert me.

Ontmoetingen met andere mensen zorgen voor verbondenheid en begrip. Het gevoel er niet alleen voor te staan maakt lichtvoetiger. Uit de reacties blijkt dat iedereen het een geslaagde wandeling heeft gevonden. We sluiten de wandeling af en vormen een kring bij een hoefijzervormig vennetje. De deelnemers kiezen zorgvuldig de omschrijving die voor hen de inhoud van deze middag weergeven: De woorden ‘Licht’ en ‘groen’, ‘samen’, ‘delen’ en dankbaarheid’, worden uitgesproken. Er is blijdschap over het contact over en weer. ‘Een mooi initiatief, voor herhaling vatbaar’. Iedereen mag nog een kaartje uitkiezen waarop een mooie affirmatie of spreuk staat. We bedanken elkar voor het willen delen van de verhalen want daar is moed voor nodig. Op mijn kaartje lees ik: ‘Ik hou ook van de donkere kanten in mezelf’. Op dit tijdstip van overdenking met licht en duisternis in een harmonieuze balans voel ik me daar gelukkig mee. Wat een mooi begin van de herfst. Monique info@yogasterrebos.nl